Een gaatje in mijn dansbroek.

Februari 2018.
Ik sta in mijn dansles en hoor gegiechel achter me.

Eindelijk durft een meisje te zeggen wat er is: ‘’Juf, u heeft een gaatje in uw dansbroek!’’
Tja…en natuurlijk precies op mijn billen…

Februari 2019.
Ik zit hier thuis en gebruik naald en draad om het gaatje in mijn dansbroek te stoppen.

Herinneringen glijden voorbij aan een tijd die ver weg lijkt, maar eigenlijk niet lang geleden is.

Wekelijks komen er op mijn mail aanvragen binnen voor voornamelijk peuterdanslessen.
Volwassenen vragen of ik weer les kom geven, omdat ze nog geen alternatief hebben voor wat ze bij mij kregen.

Wat een goed lopend dansbedrijf had ik toch eigenlijk. En wat vreemd dat ik er nagenoeg niets meer mee doe.

Zomer 2017 was een heftige zomer.
Zonder op details in te gaan waren er een aantal zorgwekkende dieptepunten geweest rondom de kinderen en in juni 2017 vroeg Joska ons om haar te helpen met een verplichte opname in een kliniek omdat ze ‘niet meer voor zichzelf instond’. Haar wens om uit het leven te stappen werd concreter.

Inmiddels had ik besloten om mijn wiskundelessen in het aankomende nieuwe schooljaar stop te zetten om meer tijd vrij te krijgen voor mijn kinderen.

Financieel zou ik het met mijn dansbedrijf moeten zien te rooien. En een deel postbezorging.

Afwachtend op een plekje voor Joska in een kliniek is er met mij in die zomervakantie emotioneel gezien iets bijzonders gebeurd: ik realiseerde me dat ik feitelijk niets kon dóen voor mijn kinderen. De situatie die er was, was er al vele jaren en zou, gezien de grootte van de problemen, ook voorlopig niet opgelost gaan worden.
Er was maar één ding dat ik wél kon doen en dat was mezelf sterk en positief voelen en op die manier kracht, warmte en tijd geven aan mijn kinderen wanneer dat nodig was.

Dat was het enige waar ik daadwerkelijk van steun kon zijn.

Afgelopen jaren zijn er heus regelmatig tijden geweest dat ik het niet meer zag zitten en me hard afvroeg wanneer het beter zou gaan met mijn kinderen en in deze zomer voelde ik die onmacht omslaan in een positieve kracht.

En daarbij… na zulke heftige omstandigheden als die zich vanaf april hadden aangediend: veel erger kon het niet meer worden, toch?

Toen ik stopte met de wiskundelessen kwam er veel extra tijd vrij en naast dat ik er dus meer kon zijn voor mijn kinderen stak ik ook tijd in het uitbreiden van mijn eigen dansbedrijf.

De kracht van dansen en dansles geven is enorm.

Het heeft me zo ontzettend veel gebracht.
Het is niet wat ik doe…het is wat ik bén!

Een ultiem moment was de avond dat Joska ineens onverwacht óók in mijn dansles stond.

Zo’n euforisch gevoel en zoveel warmte sidderde in mijn lijf!

En nu is zo ongeveer het enige dat ik nog aan mijn eigen bedrijf spendeer het stoppen van het gaatje in mijn dansbroek.

Herinneringen aan de verschillende lessen gaan door me heen.
Ik ben nogal laks in het stoppen van gaatjes.

De peuters zágen het gaatje niet eens.
De kleuters gaven er niet veel om.

De tieners zagen het, maar kenden mij al zoveel jaren dat ze er niet van op keken.

De volwassenen zeiden lacherig dat ik nu eindelijk dat gaatje eens moest stoppen.

En de kinderen die niet zo heel lang les van me hadden giechelden achter mijn rug.

Ik kijk met warmte en trots terug naar die tijd.
Ik heb het maar mooi meegemaakt en gedaan: in korte tijd konden we leven van mijn danslessen.

Tegelijkertijd merk ik dat ik het vooral vreemd vind dat waar ik zoveel kracht van heb gekregen nu nagenoeg stil staat.

Ik vind het een vreemde gewaarwording, maar de keuze is wel goed.

Mijn leven staat namelijk redelijk stil.

En dat vind ik prettig.

Ik neem mijn tijd.

Tijd om hier te zitten schrijven en de sneeuwvlokjes buiten te zien dwarrelen.

Ik hoef niet veel vandaag en daar ben ik blij om.

Ik heb jaren met veel ballen gejongleerd.

En nu jongleer ik niet met ballen.
Ik heb een sjaaltje gepakt. Eén sjaaltje.
Ik gooi hem omhoog en kan volgen hoe hij daalt.
Ik blaas hem voor me uit als ik hem niet wil vangen.

Ik pak een andere kleur wanneer ik daar behoefte aan heb.

Soms laat ik het sjaaltje gewoon dwarrelen tot op de grond en pak ik hem een paar uur later weer op.
En een andere keer heb ik ineens heel even twee sjaaltjes in mijn hand.

Wat me vooral opvalt is dat er een hoop mensen een mening geven hierover.
Het zou beter zijn om de draad zo snel mogelijk weer op te pakken.

Niet voor mij.

Juist omdat ik merk dat dans af en toe weer om het hoekje van mijn hart komt gluren, besef ik dat het stopzetten ervan en de traagheid van mijn leven aanvaarden de enige juiste keuze is geweest voor mij.

20 Juli 2018 ben ik nog aan het genieten van de vakantie in Spanje.
Wanneer we terug zijn op 6 augustus dan ga ik er weer vol tegenaan: lessen voorbereiden, uitnodigingen sturen voor de start, vergaderingen bijwonen.
Op die 20^e juli kreeg ik een appje van Joska:

Dag mam!

Ik heb een heel leuk nummer. Misschien leuk om een keer te gebruiken bij je dansles?


Tijdens dit schrijven draai ik dat nummer.
Ik heb er nooit iets op gemaakt, maar mijn hart danst met Joska.

God, wat houd ik veel van haar.

https://www.youtube.com/watch?v=PhciLj5VzOk

Dagje Londen, juni 2017